ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಕನ್ನ ವಿದಿ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತೋ , ಹಣೆಬರಹ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತೋ ಅಥವಾ ಅದೃಷ್ಟವೆ ದಿಕ್ಕತಪ್ಪಿಸುತ್ತೋ ಭಗವಂತನೇ ಬಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನುಷ್ಯತ್ವ ತನ್ನ ಪರೀದಿಯನ್ನೆ ಮೀರಿದಂತ ಪವಾಡ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅಂತಹದ್ದೊಂದು ಘಟನೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಹೊಸನಗರ ದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದೆ.

ನಡೆದಿದ್ದನ್ನ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಘಟನೆಯ ಪೂರ್ವಪರವನ್ನು ಹೇಳಿಬಿಡ್ತೀವಿ, ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಜಿಲ್ಲೆ ಹೊಸನಗರ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಗೇರುಪುರದಲ್ಲಿರುವ ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ವಸತಿ ಶಾಲೆಯದು. ಅಲ್ಲಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಆರ್ಶಿಯಾ ಮನಿಯಾರ್. ಆಕೆ ಎಸ್ಎಸ್ಎಲ್ಸಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವ ತವಕದಲ್ಲಿದ್ದಳು, ಅವಳಲ್ಲಿ ಎಕ್ಸಾಮ್ನ ಟೆನ್ಶನ್ ಮಡುಗಟ್ಟಿತ್ತು, ಚೆನ್ನಾಗಿಯೆ ಓದಿದ್ದಳು, ದಿನ ಕಳೆದರೆ ಇಂಗ್ಷಿಷ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟ ಸುದ್ದಿಯೊಂದು ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು, ತನ್ನೂರು ದೂರದ ಕೊಪ್ಪಳದ ಮನೆಯಿಂದ ಕರೆಯೊಂದು ಬಂದಿತ್ತು. ಮಗಳೇ ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು ಎಂದಿತ್ತು ಆ ಕಡೆಯ ಧ್ವನಿ..

ನಾಳೆ ಅಂದರೆ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೇ ಬದುಕು ಕೊಟ್ಟ ಅಪ್ಪನೇ ಇಲ್ಲ. ಆರ್ಶಿಯಾಳಿಗೆ ಭೂಮಿ ಕುಸಿದಂತಾಗಿತ್ತು. ಅವಳಲ್ಲಿ ಮಾತುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಭವಿಷ್ಯದ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಆಸೆಯು ಮಾಯವಾದ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ತಂದೆಯ ನೆನಪು ಕಣ್ಣೀರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯ ಭವಿಷ್ಯ ಕಾಣಿಸಿತು, ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಿದ್ದಿದ್ದರೇ ಹೇಗೆ, ಮತ್ತೆ ಕಟ್ಟು, ಓದು ಬರೀ, ಇದೆಲ್ಲಾ ತಾಪತ್ರಯದ ಕೆಲಸ, ಹಾಗಂತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯು ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ಧಾಳಾ? ಅರ್ಥವಾಗಿಲಿಲ್ಲ! ಹೀಗಾಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯನ್ನೆ ಟೀಚರ್ಸ್ ಕೇಳಿದರು, ಏನಮ್ಮ ಹೇಗೆ ಮುಂದೆ, ಊರಿಗೆ ಹೊರಡ್ತಿಯಾ ? ಪರೀಕ್ಷೆ ಏನು ಮಾಡ್ತಿ?

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರಿಯುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ, ವಿಚಾರ ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಶಿಕ್ಷಕರು ತಕ್ಷಣವೇ ಒಂದು ಒಮಿನಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕೂಡಲೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಕೊಪ್ಪಳಕ್ಕೆ ಹೊರಡುತ್ತಾರೆ. ಸರಿಸುಮಾರು ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಾ ಒಟ್ಟು ಏಳನೂರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಪ್ರಯಾಣ. ಕೊಪ್ಪಳದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಗೆ ಆಕೆಯ ತಂದೆ ಅಬಿದ್ ರ ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ ಶಿಕ್ಷಕರು.

ಮಗಳಾಗಿ ತಂದೆಯ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳನ್ನ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಒಮಿನಿ ಏರುತ್ತಾಳೆ ಆರ್ಶಿಯಾ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹೊಸನಗರಕ್ಕೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ವಾಹನ ತಲಪುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಕರ ಒತ್ತಾಸೆಗೆ ಒಮಿನಿ ಚಾಲಕನು ದೇಹದ ದಣಿವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಾ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸಿದ್ದ.

‘ಕಾಲ’ ತಂದಿಟ್ಟ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ 700 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಸುತ್ತಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ/ ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಗೆಲ್ಲಿಸಿದ ಮಲೆನಾಡು!

ಅದಾಗಲೇ ಆರ್ಶಿಯಾ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರು, ಪರೀಕ್ಷೆ ಬೇಕಿದ್ದ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು ಸಿದ್ದಪಡಿಸಿದ್ದರು, ಆರ್ಶಿಯಾ ಬರುತ್ತಲೆ ಗುರುವಿನ ಕಾಲಿಗೊಂಡು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸೀದಾ ಎಕ್ಸಾಮ್ ಸೆಂಟರ್ಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಎರಡುವರೆ ತಾಸು ಕುಳಿತು ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಲೇ , ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ವಿಡಿಯೋ ಕಾಲ್ ಹಚ್ಚುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಕಡೆ ಅಪ್ಪನ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಮಗಳಿಂದಲೇ ಹೋಗಿ ಬಾ ಅಪ್ಪಾ..! ಎಂದು ಕಣ್ಣಾಲಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಬಿಳ್ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರು ಆರ್ಶಿಯಾ ಬುಜಕ್ಕೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಸಂತೈಸುತ್ತಾರೆ.

ಆರ್ಶಿಯಾಳಿಗಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಕರು, ಊರಿನವರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರು , ಚಾಲಕ ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಒಂದಾಗಿ, ಅವಳ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡರು, ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು, ಅವಳಿಗೆ ದೈರ್ಯ ತುಂಬಿದರು, ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬರೆಸಿದರು. ಮುಂದಾಗುವುದ ಬಲ್ಲವರ್ಯಾರು ಇಂದೇ ನಾಲ್ಕು ಜನರಿಗೆ ಉಪಕಾರವಾಗು ಎನ್ನುತ್ತಾ, ಬಡ ಹುಡುಗಿಯ ಬದುಕಿನ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನೆರವಾದವರು, ಚಿಕ್ಕದ್ದೊಂದು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಕೂಡ ಬಯಸದೇ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದರು..